De classificatie van zonnevlammen

    JPL,NASA,ESA

    Een zonnevlam is een grote explosie op de Zon die plaats vind wanneer de opgeslagen energie in getwiste magnetische velden (meestal boven zonnevlekken) plotseling vrijkomt. Zonnevlammen produceren een uitbarsting van straling over het elektromagnetisch spectrum, van radiogolven tot röntgenstraling en gammastralen. De energie die vrijkomt heeft het equivalent gelijk aan miljoenen atoombommen die gelijktijdig ontploffen!

    Zonnevlammen komen het vaakst voor wanneer de Zon actief is, rond het maximum. Het is dan goed mogelijk dat er vele zonnevlammen per dag plaatsvinden. Rond het zonneminimum zijn zonnevlammen zeldzaam en kunnen deze slechts een keer per week of zelfs nog minder voorkomen.Sterke zonnevlammen zijn zeldzamer dan de zwakkere zonnevlammen.

    classificatie van Solar Flare

    Zonnevlammen worden geclassificeerd als A, B, C, M of X aan de hand van de piek flux (in watts per vierkante meter, W/m2) van de 1 to 8 Ångströms röntgenstralen nabij de Aarde, zoals gemeten door de GOES-15 satelliet. De tabel hieronder laat ons de verschillende zonnevlam klasses zien:

    Klasse zonnevlammen

    Klasse W/m2 tussen 1 en 8 Ångströms
    A <10-7
    B =10-7 <10-6
    C =10-6 <10-5
    M =10-5 <10-4
    X =10-4 <10-3
    Super X =10-3

    Live Latest LASCO Footage

    Iedere klasse is onderverdeeld in een logaritmische schaal van 1 tot 9. Bijvoorbeeld: B1 tot B9, C1 tot C9, M1 tot M9. Een X2 zonnevlam is twee maal zo krachtig als een X1 zonnevlam, en is vier keer zo sterk als een M5 zonnevlam. De X-klasse categorie is anders en stopt niet bij de X9 maar telt door.

    A & B-klasse zonnevlammen

    De A & B-klasse zonnevlammen zijn de twee laagste klasse zonnevlammen en niet echt interessant. De achtergrond flux (hoeveelheid straling terwijl er geen zonnevlammen zijn) zal vaak in de B-klasse te vinden zijn tijdens het zonnemaximum en in de A-klasse tijdens zonneminimum.

    C-klasse zonnevlammen

    Dit zijn kleine zonnevlammen die weinig of bijna geen waarneembare effecten hebben hier op Aarde. Alleen C-klasse zonnevlammen die lang duren zouden mogelijks een Coronale Massa Uitstoot kunnen produceren maar deze zijn veelal zwak en langzaam. Bij aankomst op Aarde veroorzaken ze veelal geen significante geomagnetische verstoring.

    M-klasse zonnevlammen

    De middenmoot zijn de halfgrote zonnevlammen. Deze zorgen deze voor kleine radiostoringen aan de dagzijde van de Aarde. Kleine protonenstormen kunnen zich voordoen wanneer er een M-klasse zonnevlam plaatsvind. Enkel de zware en langdurige M-klasse zonnevlammen kunnen voor poollicht zorgen in Nederland en België.

    X-klasse zonnevlammen

    Deze zonnevlammen zijn de grootste en zwaarste. Deze uitbarsting heeft grote gevolgen op Aarde wanneer de zonnevlek centraal op de zonneschijf zoals een wereldwijde radiouitval (radio black-out), langdurende radiatiestormen en extreem poollicht. Ook satellieten kunnen hierdoor schade oplopen.

    Een subklasse hierin zijn de zeer uitzonderlijke super X-klasse zonnevlammen (zwaarder dan X10), dit zijn uitbarstingen die tot tien keer zwaarder zijn dan een X-klasse zonnevlam. Gelukkig komen deze uitbarstingen niet vaak voor want de gevolgen op Aarde kunnen zeer extreem zijn en leiden tot nog zwaardere schade op Aarde en aan satellieten. De zwaarste uitbarsting tot nu toe was een X21 klasse zonnevlam De afbeeldingen hieronder laat een X-klasse zonnevlam zien in de 131 Ångström golflengte. Beeld afkomstig van de NASA Solar Dynamics Observatory.

    zonnevlammen

    Een subklasse hierin zijn de zeer uitzonderlijke super X-klasse zonnevlammen. Dit zijn de uitbarstingen vanaf X10 en zwaarder. Gelukkig komen deze uitbarstingen niet vaak voor want de gevolgen op Aarde kunnen extreem zijn en leiden tot schade op Aarde en aan satellieten. Let erop dat een X20 zonnevlam niet tien keer zo sterk is als een X10 zonnevlam: een X10 zonnevlam staat gelijk aan 0.001 Watts/m2 waar een X20 zonnevlam gelijk staan aan 0.002 Watts/m2 in de 1-8 Ångstrom golflengte.

    De zwaarste uitbarsting sinds de metingen van zonnevlammen begonnen in 1976, was waarschijnlijk een X28 zonnevlam op 4 november 2003 tijdens zonnecyclus 23. De detectoren op de GOES-12 satelliet die de kracht van zonnevlammen meet raakte 12 minuten lang verzadigd door de intense straling. Een latere analyse resulteerde in een piek sterkte van X28 al is dit nog een punt van discussie, er zijn wetenschappers die denken dat de zonnevlam nog veel sterker was dan X28. Gelukkig lag het gebied die deze uitbarsting produceerde tijdens de X28 zonnevlam al op de zonnerand maar toch was een deel van de Coronale Massa Uitstoot aardegericht. Deze Coronale Massa Uitstoot kwam aan op Aarde op 6 november 2003. De huidige satelliet die de sterkste van zonnevlammen meet is de GOES-15. Er is nog geen zonnevlam geweest die de instrumenten op GOES-15 verzadigde maar wetenschappers verwachten dat ook bij de GOES-15 de instrumenten zullen verzadigen op X17.

    De volgende grafiek laat een serie van zonnevlammen zien waarvan er drie sterker zijn dan M5: X1.9, M5.7 en X5.7.

    #

    © Nieuwsberichten.eu. Alle rechten voorbehouden.
    Free Joomla! templates by Engine Templates